حق

شاپوی مرد روی شونه‌ی صندلی‌لهستانی ِ کافه‌ جا می‌مونه؛ خودش تو پیچ ِ کوچه گم می‌شه.
کافه‌چی جلوی تله‌ویزیون چرت‌اش برده.
زنی با قرمزی ِ بالاپوش‌اش از پشت پاراوان‌های دست‌شویی بیرون می‌چرخه. وختی می‌بینه حجم ِ خالی ِ صندلی رو، که دیگه هیچ مردی یله‌اش نیست؛ با وارفته‌گی پاهاش باور می‌کنه کلاهی رو که لمیده رو شونه‌ی صندلی.
پسری که خودش رو سرریز کرده تو سِن، حالا داره دست و پا می‌زنه و خداخدا می‌کنه پوزه‌ی یه سگ رو.
مرد کافه‌چی با صدای نکره‌ی گُل از جاش می‌پره: پاری‌سن‌ژرمن سه- لیون صفر.
پا می‌شم و ته‌پیک‌ام رو ایستاده، وختی دست‌ام تو جیبام دنبال سکه می‌گرده؛ می‌کشم بالا. منتظر نمی‌شم تا چراغ سبز بشه. خرانه سرم رو می‌ندازم پایین و بی‌این‌که به این فکر کنم که امشب پاریس با بُرد ِ تیم‌اش چه بلبشویی می‌شه، از سمت ِ کناره‌ی سن منحرف می‌شم به اون سمت خیابون.
آخرین کتاب‌فروشای سبز راسته‌ی سن دارن بساط‌اِشون رو جمع می‌‌کنن.
می‌رم سمت اصرارای یه توریست ِ شرقی واسه خریدن برجک ِ فلزی ایفل و زبون‌نفهمی زن بدعنق کتاب‌فروش که می‌غُره از انگلیسی حرف زدن ِ توریست ِ چشم‌تنگ.
هوای اوُت ِ پاریس عین دخترای وطنه؛ هزار رنگ. مشکی ِ چادر و گُل‌گُلی ِ چاقچور و زردی ِ روپوش و بی‌رنگی ِ توپوش و تنگی ِ دامن و چرم ِ پاپوش و سرخاب‌سفیداب ِ چهره. صبح‌تر مِه؛ صبح نم ِ بارون ِ جاده‌چالوس؛ جلوی ظهر آفتاب تموز اهواز با بوی همیشه‌گی رطب و شرجی؛ دم‌دمای ظهر ابر؛ پیش‌تر از عصر تندبار ِ یخ؛ عصر سوز سرمای پاییز شیراز؛ سر ِ شب گرد و خاک؛ شب باد و نم‌بار؛ شب ِ شب باز آفتاب تا غروب ِ ده‌و‌نیم بعدازظهر.
شب‌تر من، تنها تو باد گرمی که از سن خنک شده می‌چَرَم؛ باز خرانه.
پسرک هنوز دست‌وپای سگی می‌زنه.
زن ِ قرمزپوش با شاپوی مرد اشک می‌ریزه.
مرد ِ کافه‌ داره می‌بنده و هِی‌هی ِ برد ِ تیم‌اش رو به کوچه می‌پاشه.
کتاب‌فروش ِ سبز دشت امروزش رو با دستی که یه انگشت نداره، چرتکه می‌ندازه.
توریست شرقی کتاب راهنمای پاریس‌اش رو که خیس ِ جوبه، با گوشه‌ی یخه‌ی پالتوش پاک می‌کنه.
دستای من تو جیب با تسبیح چوبی می‌چرخه.
چراغونی ایفل شروع می‌شه و چشم‌ام هی می‌پره. مسیر رو کج می‌کنم که نورانی نشم. ساعت رسیده به ته ِ مترو. باید بسُرم تو یکی از سوراخای متروپولیتن.
سل‌نواز ِ ایست‌گاه شتله دنبال چفت ِ ساک ِ سازش می‌گرده.
می‌پیچم تو دالون ِ خط ِ هفت. تابلو می‌گه سه دقیقه مونده تا مترو. همون‌طور ایستاده می‌ایستم تا سه‌دقیقه‌ی بعد.
دو دقیقه‌ی بعد، قرمزی بالاپوش ِ زن کنارم ایستاده.
برنمی‌گردم.
چوبی ِ تسبیح‌ام رو تو جیب می‌رَهَم.
می‌گردم.
دست‌مال ندارم.
دست می‌کشم بر قرمزی اشک‌هاش.

[ ادامه دارد...]

- اگر در جوانی بخت یارت بوده باشد تا در پاریس زنده‌گی کنی؛ باقی عمرت را، هر جا که بگذرانی، با تو خواهد بود؛ چون پاریس جشنی‌ست بی‌کران...[ارنست همینگوی]