حق

لب ِ ما هم شده ول‌گرد ِ تن‌ات حالا...
نگاه‌ات هم نمی‌کنم دیگر از آن پنجره...
خُب می‌ترسم: می‌ترسم این پنجره، آجرآجر از نگاه‌ام دیوار شود...
آن‌وخت تو بمانی پشت ِ بن‌بست ِ دل‌ام وَ من هِی شیشه‌ی نگاه‌ات را بشکنم با سنگ: تَرَک‌تَرَک...
- تا ابد... -

تا ابد هست...
روی تَرَک ِ شیشه: آشوب...
- کافه‌آشوب: دو فنجان قهوه‌ی تلخ... -
بوی گوگرد...
رقص کبریت: شلعه...
شعله: آتش...
- آتش در دل فکن وَ برپا کن صد شرر وَ سوزان‌کوبان شکن وَ برکش جامی دگر... -
وَ جام‌ام پُر کن از آب‌ات حالا...
حالا پر کن جام‌ام ز آب ِ معدنی‌ات یال‌لا...

- دود گرفته چشم‌ام آی...
شیشه‌ی عینک‌ام هم تَرَک‌تَرَک... -

خنده‌ی تو: تلخ‌تلخ: تلخ ِ تلخ!
- چند قاشق شکر؟ ها؟-
سرخ‌ها خالی...
- Les rouges sont vides -
دوباره قهوه‌ها تلخ...
مرد ِ کافه...
- L'homme du café -
فرانسه در سرخی ِ لب‌شکسته...
- J'amie France et Paris -
- رود ِ سِن در یک قاب...
من: تراس ِ کافه: صندلی ِ چوبی...
- Je sans toi -
ریزبار ِ باران در اوت: تو چتر می‌خواهی هی...
- شب/ خارجی/ میدان ِ بَستی: بی‌فرشته... -
- Place de la Bastille -
تاریخ: بعدها...
من جای ِ خالی‌ات را می‌پیچم وُ دود می‌کنم سیگار هی... -
فرانسه در سرخی ِ لب‌شکسته: طرح ِ یک شعر توی فنجان...
توی فنجان طرح ِ یک شعر...
باز طرح ِ یک شعر توی فنجان...
توی فنجان...
- Dans la tasse -
توی...
توی گیس‌ات...
- Dans les cheveux de toi -
توی گیس‌ات: اَبَدُالآباد لاتَفَرَّقوا...
La -
Le -
Les -
لا...
لاف می‌زند به تو شب که شب است...
- شب در پریشانی موی‌ات یا موی‌ات پریشان در شب؟-

بر تن‌ام که صلیب شو: هاشور می‌خورم از نقره‌ی انگشتان‌ات...
ماه هم مکرر می‌شود در...
در...
- در آوار ِ خونین گرگ‌وُمیش وَ دیگرگونه مردی آنک وَ که خاک را وَ... -
نه...
خاک را نه...
که تو را می‌خواست...
که تو را می‌خواهم وُ بی‌دروُپیکر می‌شوم از نگاه‌ات...
در نگاه‌ات...
دار ِ نگاه‌ات...
دار...
دار...
بردار به دارم زَن...
از روی...
همین امروز...

امروز که...
دل می‌رود ز دست‌ام...
آی بگیریدَش...
های رفت...
- رفت که رفت... -

دل که رفت؛ حالا می‌خواهم در آغوش‌ات بگیرم...
- یا... -
دل که رفت حالا؛ می‌خواهم در آغوش‌ات بگیرم...
- یا... -
..................... می‌خواهم در آغوش‌ات بمیرم...
تن‌ات را نه‌ها...
نه اما...
- آخر تن‌ها گناه‌کارند... -
روح‌ات را به من بده: روح‌ات در تن‌ام خاک کن را...
خاک شد؟
خاک شو وَ تا از سینه‌ات برویَم من:

گفتا من آن ترنج‌ام...
ترنج‌ام...
ترنج...
که می‌رویَم از های‌های تو...
- های‌های وُ وای‌وای از نبودن‌ات...
های‌های... -

پنجره گره می‌خورد بر سنگ‌فرش ِ تو...
تن‌ات سنگین ِ سنگین‌ است...
پس کوه ِ من باش...
تا فتح‌ات کنم دماوند را وُ پرچم کنم صدای‌ام را بر قله‌ات...

من به تو: پنجره به بیابان...
- که سراسرش مِه گرفته‌ است را... –

فرجام شد وَ دیگر قضاوتی که در کار نیست...
کاش ای بی‌کاش...

تلخ...
تلخ...
تلخ...

شعر به چشم‌های‌ام سرازیر شد از تو: گس...
قافیه هم گم شد در آشوب...
تمام...

* هم‌راه ِ محسن‌خان ِ نامجو وَ متعلقات‌اش: ترنج وَ دماوند وَ باد وُ بودا وَ جبر جغرافیایی وَ البته گیس‌اش وَ خلسه‌ی دیازپام ِ ده‌؛ ده‌تا ده‌تا... وَ با حامد ِ صدرا وُ سیمون وُ کافه‌آشوب؛ پیش‌کش می‌شود به تو برای بودن‌ات وَ بودن‌ات وَ بودن‌ات... باش وُ بمان...

پنجره به خیابان نگاه می‌کند: سنگ‌فرش؛
من به تو...
مرد ِ کافه، فرانسه به فنجان می‌ریزد!- چه تلخ-
تو شعر به چشم‌های‌ام!- چه گس-

عکس: اوت دوهزاروشش/ پاریس/ Bercy Village / Cour Saint-Emilion
شعر: اسفند هشتادوپنج/ اصفهان/ جلفا/ کافه‌آشوب