حق

دی‌شب خیال کردم
تئاتر مُرده!

تا خود صبح پلک‌های‌ام یک بند می‌بارید!

آیینه‌ چشمان‌ام را دو کلاغ سیاه
با موهای سیاه
که بی‌تابانه به دنبال هویت می‌گشتند
و فریادشان
خاموش‌تر از پنهانی‌ی عشق‌وار بوسه‌های دخترانه بود؛
نشان می‌داد!

گیسوان‌ام که شب می‌آید سر ناسازگاری دارند با نگاه‌ام
گم می‌شوند!

و من با دل‌هُره‌ی نبودشان
تا صبح چه انتظاری را وصله‌ی زمان می‌کنم!

دی‌شب...
- آه از خواب‌ها-
تئاتر را کُشتند
در دو قدمی‌ی خیره‌گی چشمان‌ام
کوچه‌ها را می‌دویدم
و صدای ضجه‌ی زنان می‌آمد!

به صلیب بود...
عریان
تنها
خونین!

صداها رفتند!
در تنهاترین تنهایی‌ها
به خلوتی غریب
تئاتر دور شد!

باران شروع کرده بود به سوگ‌واری
در هلال ماه گریه می‌کردم!

خانه در گذشته ماند
من در گذشته ماندم
کودکی‌های‌ام
سياهای خانه‌ی خورشید!

دی‌شب چه گذشت بر خیال‌ام!!!*

عکسینه‌ی نمایش سیاها: نسخه‌ی پنج‌اُم[ برای دیدن عکس‌ها به روی شماره‌ی آن‌ها کلیک کنید + ]

عکس شماره‌ی یک/ دو/ سه/ چهار/ پنج/ شش/ هفت/ هشت/ نه/ ده/ يازده/ دوازده/ سيزده/ چهارده/ پانزده/ شانزده/ هفده/ هژده/ نوزده/ بيست/ بيست و يک/ بيست و دو/ بيست و سه/ بيست و چهار/ بيست و پنج/ بيست و شش/ بيست و هفت/ بيست و هشت/ بيست و نه/ سی/ سی و يک/ سی و دو/ سی و سه/ سی و چهار/ سی و پنج/ سی و شش/ سی و هفت/ سی و هشت/ سی و نه/ چهل/ چهل و يک/ چهل و دو/ چهل و سه/ چهل و چهار/ چهل و پنج/ چهل و شش/ چهل و هفت/ چهل و هشت/ چهل و نه/ پنجاه/ پنجاه و يک/ پنجاه و دو/ پنجاه و سه/ پنجاه و چهار

این اجرا با یاد

سیاهای خانه‌‌ی خورشید

و

خانه در گذشته‌ی ماست سایه

پیش‌کش می‌شود به

حامد محمدطاهری

و گروه

نرگس سیاه

* شعر مرگ تئاتر از دوست عزیزم سباست.
عجالتا اجازه بدهید این پست بدون شرح بماند تا وقتی دیگر؛ شاید!

تمام!

حق

روی ماه‌ات
یا
نقره‌ی دستان‌ات را
بگذارم ببوسم!

- می‌دانی؟-

بوسه که آغاز شود؛
عشق
می‌رود
به
راه
جاودانه‌گی!