دیگر حتا نیمْ‌ستاره‌یی وصله‌ی آسمان رنگ‌ُروْ رفته‌ی زنده‌‌گی‌ام نیست!
***
این‌شب‌ها به زاده‌شدن‌ام شک برده‌ام! آن‌سان که پرستنده‌یی؛ ناگاه شک برد پرستش و پرسته را!
که گویی تا این‌شب نبوده و نیست‌بوده‌ام! تو گویی ام‌شب سرآغازی‌ست بر راهی دراز و هَرْوَرْدَرِّه و هیْ‌پرت‌گاه و تا انتها پیچ‌واپیچ و کج‌ْراه!
ام‌شب از خاطر برده‌ام به تمامی؛ آن‌چه را که گذشت و می‌گذرد بر پدرمْ آدم و مادرمْ حوا
و اینک خودم و آنک هرگونهْ‌فرزندم!

حق

سد(سید)‌علی* گوشه‌ای مکتب‌خانه راه‌انداخته برای اهل بی‌سواد؛ غافل از این‌که دیگر کسی درس نمی‌خواند، درس می‌خورد.
- می‌گویم: سد‌علی! مگر دیگر کسی هم به مکتب می‌آید؟ مگر قرص‌هایی که برای درس‌ها و روش‌ها آمده...
- داد می‌زند: قرص آهن برای رشته‌های صنعتی؛ قرص فسفر برای علوم فضایی، که می‌گویند از اجرام فضایی آمده [سدعلی حالا بغض‌اش ترکیده] این‌را همیشه در تبلیغ‌اش می‌گویند، اما در عجب‌ام چرا رنگ‌اش سبز نیست!؟! قرص انار برای درس عشق‌بازی که فقط رنگ سرخ عشق را ندارد و قرص به‌درد نخور که همیشه تاریخ مصرف‌اش گذشته برای هنر! قرص بد رنگ و بد طمع برای راه پُر پیچ‌ُخم منطق؛ قرص آرام و آبی برای جنگ [که آرام توضیح می‌دهد:] برای این‌که کسی به سراغ‌اش نیاید این رنگ است؛ و البته قرص نایاب برای تفکر...!
- می‌گویم: سدعلی تو که این‌ها را می‌دانی، خب چرا مکتب‌خانه راه‌انداخته‌ای؟ مردم این‌دوره شاملو را هم نمی‌شناسند، آن‌وقت تو بوستان و گل‌ستان دست‌شان می‌دهی و دم از هفت‌شهر عشق می‌زنی؟ رُستم زیر خاک پوسیده! می‌دانی، بوی عطر لیلی دیگر هیچ ابن ِ آدمی را مجنون نمی‌کند؛ دیگر حتا کوهی وجود ندارد که بتراشند با تیشه‌ی دل؛ گیرم کوه قافی هم یافتی؛ کو فرهاد عاشق!؟!
نگاهی به من می‌کند سدعلی. می‌خندد. نمی‌خواهد دردش را تازه کنم؛ فقط نگاه‌ام می‌کند.
آن‌روز از پی سوال‌های بی‌جواب‌ام قرص تفکر را دور انداختم و به مکتب سدعلی رفتم. او عاشق مکتب است! دل‌ام می‌خواهد در چشمان‌اش نگاه کنم و جواب سوال‌های‌ام را بگیرم.
جواب را در چشمان‌اش می‌خوانم؛
- می‌گوید: کجایی؟ کجایی که عطار در اولین کوچه از شهر عشق گم ‌شده است از بس که ساختُ‌ساز می‌کنند این مردم! کجایی که آرش دیگر تیری ندارد که بی‌اندازد؛ اگر هم داشت نمی‌انداخت. برای که بزند و به کدامین درخت سالم؟ برای رستم که به جرم قتل عمد در زندان تاریخ محبوس شده؟ کجا بروم که دیگر بوی افیون از آن برنخیزد؟ که نگویند باباطاهر عریان نبود؛ که نگویند گفتنی‌ها کم است!
بغض‌اش ترکید. فقط نگا‌ه‌ام می‌کند. گفتم بعد از کلاس و مکتب چه کارها که نمی‌خواهم بکنم. گریه کرد سدعلی؛
- چون گفتم: تویی که باید در مکتب‌خانه را ببندی!
نگاه‌ام کرد و فهمیدم که سدعلی عاشق مکتب است!

* سیدعلی تنها اسم پیرمردی عاشق مکتب است و نویسنده ارتباط وی را با هرکس در هر زمان رد می‌کند!
نویسنده: سینا پاکدل

نه‌ُمین شماره‌ی دوهفته‌نامه‌ی هفت‌سنگ به تاریخ آدینه پانزده اسفند هشتاد‌ُ دو منتشر شد.
در صفحه‌ی دیوان بازی یا مجلس تیاترخوانی‌ی این شماره می‌توانید چهار نمایش‌نامه‌ی کوتاه کوتاه کوتاه بخوانید!
نمایش‌نامه‌های:
چهار/ دیدن یا ندیدن
سه/ بازی‌گر جدی
دو/ گمشده‌گان ابدی
یک/ روح‌ دزد

حق

قبل از این‌که بتونه دست آخر رو که به رسم وقت واپسین بدرود واسه هم تکون می‌دن؛ تکون بده؛ صدای سوت قطار اومد و هم‌راه با صحرایی از دود و بخار و مه شروع کرد به حرکت!
***
قبل از این‌که بتونه دست آخر رو که به رسم وقت شلیک گلوله به دشمن رو ماشه می‌چکون‌ان؛ بچکونه؛ صدای سوت خمپاره اومد و با صحرایی از دود و بخار و مه و گرد و خاک رو سر سنگر خراب شد!
***
حالا همه‌جا رنگ ِ سرخ ِ خون ِ!
حتا از کاسه‌یی که به رسم ِ دیرین دنبال ِ مسافر بر خاک پاشیده شد؛ خون رو زمین چکید!
***
اینک
خاک ِ سرخ!